Amsterdam, Blincker met een tonic (glas, drie ijsklontjes en een flinter citroen).
Het is nooit eerlijk om voorstellingen op hun tweede try-out te beoordelen. Zeker niet als het publiek voornamelijk uit leerlingen van het Amsterdams Lyceum bestaat, maar in het geval van Zwart Dier Treurigheid spreekt het in hun voordeel.
Zwart Dier Treurigheid is de nieuwste productie van Het Syndicaat, u weet wel die stichting die de schrijversdagen organisteert en nieuw jong repertoire op de planken wil zetten. Sinds 2009 hoort daar ook Europees repertoire bij, omdat na Jibbe Willems de Nederlandse auteurs regisseuse Danielle Wagenaar minder inspireren dan voorheen. Daarom koos ze voor een Duits jong talent, Anja Hilling, dat een beetje als landgenote Gesine Danckwart (o.a. Dagelijks Brood uitgevoerd door het Nationale Toneel in 2008) schrijft.
Het verhaal gaat over zes mensen, vrienden, kennissen, exen, liefdes die met elkaar naar het bos gaan en midden in de nacht wakker worden en beseffen dat de BBQ niet is gedoofd, waardoor het bos in vuur en vlam staat. In hun vlucht voor het vuur verliezen ze elkaar, en ontstaan er nieuwe relaties. De iets te jonge liefde van de een komt uit bij de homovrind van de ander. Het clubje eindigt uiteraard in treurnis.
Het gevaar van de stijl van Hilling is dat het saai wordt. De spelers vertellen voornamelijk het verhaal, waarin ze zich verliezen in gedetailleerde beschrijvingen, dat alles gaat gepaard met verschillende tableaux vivants. Ze observeren vaak zichzelf, en plaatsen elkaar in een historische context. Slechts een enkele keer ontstaat er een dialoog. Ik moet u eerlijk bekennen dat ik tijdens het begin ook herhaaldelijk benauwd werd; bang dat het zou inkakken. De spelers moesten er in komen, zo leek het. En ook bij de scènes waarin het brandende bos wordt beschreven en hoe iedereen bijna (of helemaal) wegsmeult, wordt er nauwelijks gebruik gemaakt van de spanning van het feit dat er een baby in een bus ligt die elk moment kan ontploffen. Pas erg laat komt er een vonk van spanning in, die ook weer weg ebt.
Desondanks zat de hele zaal ademloos op zijn stoel. Dat komt doordat de acteurs je wel meetrekken in het verhaal. Het is niet de spanning die je meezuigt, het is het medeleven dat je verbindt. Het treurnis van de brand, niet de angst. Of dat een vondst is van Wagenaar, of toeval, weet ik niet. Ik zou zeggen: vind het zelf uit.
Gezien: Zwart Dier Treurigheid van Het Syndicaat in theater Frascati (zaal 2) op woensdag 31 maart 2010.
Zwart Dier Treurigheid speelt tot en met 25 mei.
0 reacties:
Een reactie plaatsen