Kleine dagen - Bernard Dewulf

Amsterdam, Westerpark met een thermosfles met thee

Goed, terug naar de eerder genoemde borrel. Want er zijn natuurlijk meer genomineerden voor de Libris literatuurprijs dan alleen Marie Kessels. Zo is er ook Bernard Dewulf met zijn novelle Kleine dagen. Als je het daarover wil hebben, moet je beginnen met onderstaand filosofisch citaat:

Het geheugen is een instantromanmachine.

"Dat zegt Dewulf ergens in zijn boek," zo ga je dan verder. "Een boek over het groter worden van (zijn) kinderen. Hij vertelt allerlei korte (een column is er lang bij) verhalen, waarin een zoon en dochter steeds groter worden. De eerste verliefdheden, de eerste middelbare school, de eerste keer alleen naar school. Kortom: herinneringen die zich lenen voor een novelle. Ze zijn herkenbaar, zowel voor ouders als voor kinderlozen. Eindelijk begrijp je de angst een beetje die je ouders hadden, de verkneukelingen en de ontroering op de toen in jouw ogen meest bizarre momenten."

Bij de borrel moet je jezelf kwetsbaar opstellen. Zeg dat het boek je raakte, want dat doet het ook als je het écht leest. "Het is allemaal herkenbaar, en voor wie het niet heeft meegemaakt is het heel makkelijk om je in te leven in de situatie. De stijl van Dewulf is ook niet zoals die van Brusselmans, of van Verhulst. Twee Belgen die aan de vooroordelen over Vlaamse literatuur voldoen: veel godverdommes, veel halve literblikken bier. Dewulf is ook geen mietje, hij verliest zich niet in godverdomse koosnaampjes. Dewulf is een gewone intellectuele man. Die met objectieve woorden beschrijft, en daarmee toch een subjectief (mooi, lief, ontroerend) beeld weet te schetsen."

"Dewulf schrijft met korte zinnen, zonder citaten. Dialogen zijn altijd indirect, je zult geen aanhalingstekens aantreffen. Desondanks kakt het niet in, omdat hij toch de dingen de gezegd worden, scherp op elkaar kan laten volgen. Hij speelt met taal, zoals ook op de achterkant te lezen is:

Er groeit een vrouw in mijn huis. Een-twee-drie is ze vijf geworden.

"Hij weet ritme in de tekst te leggen, een enkele keer zelfs rijm. Hij combineert het goede van drie werelden: poëzie, proza, columns."

"Het enige is dat je dit boek niet in een avond uit moet willen lezen. Daar is het niet op gebouwd," zo moet je je secretaresse waarschuwen. "Lees een á twee verhalen per dag. Op een zomeravond misschien drie. Als je er meer doet, heb je er niet meer de concentratie voor en gaat de helft van de schoonheid aan je voorbij."

Dewulf zou een terechte winnaar zijn, moet je tot slot betogen. Zoals de uitgever zelf ook al zegt: Kleine Dagen is een kroniek van de dagelijkse kleine observaties. Mocht de Volkskrant ooit nog eens een nieuwe Bril zoeken, is die Dewulf een verdomd goeie optie. Mocht de Libris een winnaar zoeken, is die Dewulf een verdomd goeie optie.

Kleine Dagen van Bernard Dewulf, uitgegeven door Atlas in 2009 is te krijgen bij Bol.com en natuurlijk bij Athenaeum.