De meisjes van Mussolini - Orkater

Purmerend, Grand Café met een biertje (vaasje).

Als je de titel hijgend uitspreekt is hij sexy. "De meisjes van Mussolini, the new fragrance from Orkater." Als je daarna de jurken ziet die Eva van der Gught, Elise Schaap en Bodil de la Parra verdwijnt alle erotiek die je eerder nog in het stuk vermoedde. Daarin ben ik het eens met Leonard. Maar De meisjes van Mussolini, is wel wat meer dan een soepjurk.

Het verhaal is simpel: drie zusjes worden beroemd in de tijd van Mussolini, zijn Joods, moeten vluchten en dwalen uit elkaar. Gebaseerd op een waar gebeurd verhaal. Het trio heeft echt bestaan, en is echt uit elkaar gedreven. Kortom: dat kassucces is in de pocket. En het begint ook erg leuk. De avond doet lichtvoetig aan, de muziek wordt steengoed gezongen en gespeeld, laat dat maar aan Beppe Costa over. Maar de kracht van theater is noujuist dat het verschillende dingen combineert, het gaat niet alleen om de muziek.

En dat is waar Orkater steeds weer over lijkt te struikelen. Het verhaal, zoals ik dat boven snel en makkelijk samenvat en zoals Orkater dat ook in elke persuiting kan doen, komt niet uit de verf. Het publiek gist steeds wat nu de hoofdlijn en de bijlijn is. De vertellende teksten om alles te structuren voor het publiek door Wimie Wilhelm, zijn zo onmogelijk dat je Wimie ook ziet worstelen. Ook de keuze van meerdere rollen voor Wilhelm maakt dingen alleen ingewikkeld. De tekst wordt verder goed gespeeld, maar lijkt zonder enige vorm van liefde voor taal neer te zijn gekwakt. Van mij mag je tekst zakelijk gebruiken, ik doe daar niet moeilijk over, maar  bewaar dat dan voor je interne memo's. Als je tekst gebruikt moet dat uit liefde zijn, niet uit noodzaak. Zoals Beppe Costa het liedje zingt wanneer het trio de bergen in moet vluchten, daar straalt een liefde voor muziek vanaf.

Orkater laat zien dat ze alles in huis hebben, en van alles hebben ze goede vakmensen. Het decor is leuk. Het lichtplan is keurig. De enscènering wat veel op de voorgrond, maar dat ligt aan het deocrs. En de muziek is, zoals ik al eerder zei, erg goed. Alleen op het gebied van drama schrijven mist het wat. Dat is niet erg, als je voor muziektheater gaat en voor mooie muziek. Dan heb je een schitterende avond.

Gezien: De meisjes van Mussolini, van Orkater in Theater de Purmaryn, Purmerend op 1 april. Nog te zien tot en met 1 juni, in 't hele land.