De jongen, het meisje en de heks van het woeste woud - Frank Groothof

Ik weet eigenlijk niet zo goed waar ik ben, tussen Gouda en Amsterdam, met een flesje water.

Iedereen heeft een moment waarop hij dacht: wauw, wat is theater mooi. Soms valt dat samen met de eerste voorstelling die je ziet. Mijn eerste voorstelling was eentje van Frank Groothof (Koning Arthur), en door die voorstelling wist ik dat ik hiermee verder wilde. Tijd om naar zijn nieuwste voorstelling te gaan, om te kijken of hij nog steeds die vonk kan laten overslaan.

De jongen, het meisje en de heks van het woeste woud, is een bijzonder lange titel voor een lief sprookje, met elementen van Faust, Hans en Grietje en moderne dromen. Een sprookje dat Frank eigenlijk liever niet wil vertellen, maar als zijn collega belooft dat hij misschien een gouden kalf met het bijbehorende geld ("volgens mijn wel een ton!" "honderdduizend gulden?" "nee euro!" "wauw! dat is tweeëneenhalf keer zo veel!") kan krijgen, doet hij het toch maar wel. Midden op een zwarte vloer, met rechts een orkestje, en links een tekentafel, vertelt hij hoe de vader van Hans oud wordt, en geld nodig heeft en dat Hans om goud te kunnen maken zijn schaduw (een mooie metafoor voor ziel) verkoopt aan de Heks.

Zijn collega maakt steeds tekeningen, die worden geprojecteerd op een groot scherm. Een leuk concept, waarvan ik in het begin bang was dat het te veel zou afleiden. In het begin was de spanning over wat er op het scherm zou komen, opgevoerd door het feit dat je de lijnen ziet komen en de beelden gevormd ziet worden, de spanning van het verhaal vertelt door Frank de overhand zou nemen. Uiteindelijk blijkt dat niet het geval: Frank weet de hele zaal vast te houden in zijn beklemmende muziektheater. Waarin hij trouwens opvallend weinig zingt dit jaar.

Dat brengt ons bij de muziek: want daar is het allemaal om te doen. Moussorgski, de gekozen muziek van dit jaar, wordt mooi gespeeld. Ik had het geluk een voorstelling met orkest mee te maken, want ze zijn er ook met band. Geen idee of met een band minder is, ik vind het altijd wel mooier met een orkest.

Wat valt op? Dat Frank nog steeds weet te boeien, mee te slepen en te ontroeren. Zelfs als hij in een cliche vervalt: namelijk dat Hans trouwt met een meisje dat hij heeft bevrijdt en dat eigenlijk spuuglelijk is, hij op de een of andere manier toch nog een ontroering weet los te maken, waardoor hij een open doekje krijgt. Hij weet nog steeds met de meest nihile middelen een volwaardige theatervoorstelling neer te zetten, en de liefde voor de muziek over te brengen.

Waren er maar meer mensen als Frank.

Gezien : De jongen, het meisje en de heks van het woeste woud van Frank Groothof in de Goudse Schouwburg. De jongen, het meisje en de heks van het woeste woud is nog tot en met 4 juli te zien